havanın apaçık olduğu bir antakya gün batımında uykusuz gözlerimle gökyüzüne bakıyorum. tüplü televizyonların karıncalı ekranını taklit ediyor gözüm. bunu en son bir gün doğumunda yaptığımda tarih 6 şubat 2019'muş. depremden tam 4 yıl önce. tek isteğim balkonumun manzarasını tasvir edecek kadar yaşar kemal kelimesine sahip olmakmış o gün. yapamamışım. yapamayışım şehre her dönüşümde beni aynı balkona taşımış. işte bu metinler o balkondan taşanlardır. bilinçli yıllarımdan bi

İlki 18-24 Eylül 2025 tarihleri arasında, Ayvacık Çanakkale’de gerçekleşen kamp üzerine; Her gün sömürünün bir başka yüzüyle karşılaşırken bizim bunun neresinde durduğumuzu düşünmek belki de sorunlara birincil çözüm önerisidir. Bunu birarada, yüksek sesle, kolektif hareketle yapmak ve ‘yaşamdan yanayız’ diyebilmek ise çözümün ilk adımıdır. Bunu arayıp bulamıyorsak da üretmek gerekir. Karşılama, orada olmamızın nedenleri olan Ayşe Taşkıran ve Soner Can tarafından gerçekleştiri

(Serinin son yazısıdır, önceki bölüme buradan ulaşabilirsiniz) Elmalı’da üçüncü günüm. Dantel perdeden süzülen günün ilk ışığıyla uyanıp, kendimi tahta sandalyeli meydan kahvesine atıyorum. Temmuz sıcağını mavi çam ağacının gölgesinde geçirerek, yola çıkmak için akşam serinini bekliyoruz. Ünsal Amca (Özçakır) “Bugün sana gerçek bir Likya yolu göstereceğim” diyor. Doyumsuz sohbetlerden sonra güneş yorulup ufuğa çekilince bir taksiye atlayıp Elmalı’nın sırtını dayadığı tepeye